خودش را گم کرد! با سرعت میدوید،دستش تحمل وزن کلمات را نداشت و ذهنش زبانش را به تن کبود صفحه کاغذ حکاکی میکرد! آنقدر متعجب بود که گاهی با نگاهای دوخته خود،بنفش پنهان راه باز میله را ، برایش حکم میکردند! ارزش ستاره آسمان دربرابر آهو فلج درون سینه اش چیزی بنام تحریم را قبول نمیکرد! فقط سرپرستی جسم کودکش را از نخوابیدهای